Gęś krótkodzioba Anser brachyrhynchus ptak obserwowany 8 marca 2009 na polach uprawnych na N od miejscowości Nagórki w Dolinie Neru, woj. łódzkie.

Gęś krótkodzioba to wciąż rzadki gatunek wśród ’szarych gęsi’. Zazwyczaj trzeba przepatrzeć dokładnie kilka tysięcy gęsi zbożowych Anser fabalis aby wyłowić jednego osobnika gęsi krótkodziobej. Jednak powyższe nie jest regułą i często bywa tak, że przeglądamy kolejny i kolejny tysiąc i nic…

Aby wychwycić gęś krótkodziobą w dużym stadzie gęsi niezwykle pomocne jest doświadczenie, a właściwie świadomość na jakie cechy należy zwracać uwagę, patrząc na szybko przemieszczające się w dużym zagęszczeniu gęsi.

Czytaj dalej »

Na zbiorniku Jeziorsko zima nadal w pełni. Zbiornik skuty lodem, choć woda podnosi się zalewając go. Stwarza to pokaźną taflę wody co zapewne sprzyja nocowaniu przelotnych już gęsi oraz mew.

Na zbiorniku najciekawszy był kormoran wykazujący cechy atlantyckiego podgatunku Phalacrocorax carbo carbo. Ptak przebywał w towarzystwie dwóch kormoranów rodzimego podgatunku sinensis.

Na polach uprawnych na zachodnim brzegu zbiornika kilka tysięcy gęsi: gęgawy, zbożowe, białoczelne. Krótki przystanek i przeglądnięcie jednego stadka ok. 500 os. dało efekt w postaci wypatrzenia dwóch bernikli białolicych Branta leucopsis.

Na składowisku odpadów w Bartochowie rekordowa liczba mew, ok. 2000 os. Co spowodowane jest zapewne w/w warunkami na zbiorniku oraz rozpoczętym już przelotem. W tej ilości mew udało się wypatrzeć jedną dorosłą jasnopłaszczową mewę żółtonogą Larus fuscus graellsii/heuglini/intermedius.

W drugiej połowie 2008 roku firma Nikon wprowadziła na rynek nowy model kompaktowego aparatu z serii Coolpix. Nowy P6000 jest bezpośrednim następcą Coolpixa P5000 i P5100. W stosunku do poprzedników aparat ten został wyposażony w nowy obiektyw, matrycę o większej rozdzielczości aż 13,5 megapikseli, możliwość zapisu w formacie RAW, odbiornik GPS, oraz co niezmiernie istotne dla digiscopingu, możliwość wyzwalania migawki za pomocą pilota na podczerwień. Więcej o samym aparacie na stronie firmy Nikon.

Krótka próba aparatu podpiętego do lunety Nikon Fieldscope 82ED z okularem szerokokątnym 30xW dała bardzo obiecujące wyniki.

Czytaj dalej »

Paszkot Turdus viscivorus, zimuje w Polsce regularnie i jest w tym okresie ściśle związany ze skupiskami jemioły. Ten duży drozd jest jednak bardzo skryty i zachowuje się bardzo cicho, nie zwracając na siebie uwagi. Nawet spore skupiska jemioły zajmuje tylko jeden terytorialny osobnik tego gatunku.  Gdy zbliżamy się do miejsca w którym przebywa paszkot, możemy być pewni, że jesteśmy już z daleka przez niego obserwowani. W najmniej spodziewanej chwili paszkot niepostrzeżenie odlatuje na dalsze drzewa. Jedyną metodą zaskoczenia paszkota jest podjechanie samochodem pod drzewa z jemiołami i szybkie z niego wyjście, wtedy zwykle, nieco zaniepokojony odlatuje, wydając charakterystyczny terkot.

Samo wypatrzenie paszkota w gąszczu jemioły nie zawsze jest łatwe.

Porównanie samic szlachara Mergus serrator i norogęsi Mergus merganser. Ptaki sfotografowane na zb. Jeziorsko 25.01.2009.

Szlachar i nurogęś, te dwa gatunki traczy są charakterystyczne i nie do pomylenia, jeśli widzimy dorosłe samce w szatach godowych. Jednakże samice są bardzo podobne i posiadają ten sam schemat ubarwienia. Samice obu gatunków mogą być więc mylone, a rzadsze (szczególnie w głębi lądu) szlachary przeoczane.

Następujący zestaw cech pozwala na identyfikację samic tych traczy:

• Szlachar jest nieco mniejszy i smuklejszy od nurogęsi.
• Oba gatunki wyróżnia też odmienne ułożenie sterczących piór z tyłu głowy, tworzących czub. U szlachara są one bardziej postrzępione i nie zwisają z tyłu szyi jak u nurogęsi.
• Dziób nurogęsi jest krótszy, wysoki u nasady, o barwie w różowym tonie. Dziób szlachara jest długi i równowąski, o barwie pomarańczowej.

• Grzbiet i boki ciała są bardziej szare u nurogęsi. U szlachara posiadają wyraźny brązowy odcień.
• Białe podgardle jest dobrze wyodrębnione u nurogęsi i mocno kontrastuje z brązem szyi. U szlachara jasne podgardle jest rozmyte i nie kontrastuje z bladym brązem szyi.
• Nurogęś ma czarną tęczówkę i nie ma jasnej obrączki ocznej. Szlachar ma czerwoną tęczówkę i posiada jasną obrączkę oczną.

• Pomiędzy bielą a brązem na szyi u nurogęsi występuję ostra i wyraźna granica. U szlachara, ponieważ brąz szyi jest bardziej blady, a pierś nie czystobiała lecz z odcieniem szarym, granica ta jest rozmyta i nie tworzy kontrastu.
• Nurogęś ma także jednolicie ciemnobrązowy kantarek. Szlachar zaś ma kantarek jaśniejszy z wąską jasną kreską łączącą dziób z jasną obrączką oczną.

23.01.2009. Pomimo że zima nieco odpuściła, Jeziorsko w 99,9% pokryte lodem. Wśród krzyżówek, łysek, norogęsi itp., typowo zimowych gatunków dwa pochodzące z południowowschodniej Europy - Czapla biała Egretta alba oraz zimująca orlica.