Porównanie samic szlachara Mergus serrator i norogęsi Mergus merganser. Ptaki sfotografowane na zb. Jeziorsko 25.01.2009.

Szlachar i nurogęś, te dwa gatunki traczy są charakterystyczne i nie do pomylenia, jeśli widzimy dorosłe samce w szatach godowych. Jednakże samice są bardzo podobne i posiadają ten sam schemat ubarwienia. Samice obu gatunków mogą być więc mylone, a rzadsze (szczególnie w głębi lądu) szlachary przeoczane.

Następujący zestaw cech pozwala na identyfikację samic tych traczy:

• Szlachar jest nieco mniejszy i smuklejszy od nurogęsi.
• Oba gatunki wyróżnia też odmienne ułożenie sterczących piór z tyłu głowy, tworzących czub. U szlachara są one bardziej postrzępione i nie zwisają z tyłu szyi jak u nurogęsi.
• Dziób nurogęsi jest krótszy, wysoki u nasady, o barwie w różowym tonie. Dziób szlachara jest długi i równowąski, o barwie pomarańczowej.

• Grzbiet i boki ciała są bardziej szare u nurogęsi. U szlachara posiadają wyraźny brązowy odcień.
• Białe podgardle jest dobrze wyodrębnione u nurogęsi i mocno kontrastuje z brązem szyi. U szlachara jasne podgardle jest rozmyte i nie kontrastuje z bladym brązem szyi.
• Nurogęś ma czarną tęczówkę i nie ma jasnej obrączki ocznej. Szlachar ma czerwoną tęczówkę i posiada jasną obrączkę oczną.

• Pomiędzy bielą a brązem na szyi u nurogęsi występuję ostra i wyraźna granica. U szlachara, ponieważ brąz szyi jest bardziej blady, a pierś nie czystobiała lecz z odcieniem szarym, granica ta jest rozmyta i nie tworzy kontrastu.
• Nurogęś ma także jednolicie ciemnobrązowy kantarek. Szlachar zaś ma kantarek jaśniejszy z wąską jasną kreską łączącą dziób z jasną obrączką oczną.

23.01.2009. Pomimo że zima nieco odpuściła, Jeziorsko w 99,9% pokryte lodem. Wśród krzyżówek, łysek, norogęsi itp., typowo zimowych gatunków dwa pochodzące z południowowschodniej Europy - Czapla biała Egretta alba oraz zimująca orlica.

13.01.2009. Dorosła mewa siodłata Larus marinus na składowisku odpadów w Bartochowie, na SW od zbiornika Jeziorsko, woj. łódzkie. Stwierdzenia tego gatunku mewy w woj. łódzkim należą do bardzo rzadkich.

Ptak sfotografowany 13.1.2009. w Księżych Młynach, woj. łódzkie. Rdzawe części upierzenia sugerują ‘myszołowa wschodniego’ Buteo buteo vulpinus.

Poniżej komentarz eksperta w dziedzinie identyfikacji myszołowów i innych ptaków drapieżnych Jana Lontkowskiego:
“Myszołów rzeczywiście fajny. Ale to ‘nasz’ myszołów. Z domniemanego vulpinusa tu jest jedynie rdzawy kolor, chociaż on jest i tak zbyt pomarańczowy. Cechy, które zupełnie nie odpowiadają Buteo b. vulpinus, to czarniawe partie na piersi i na bokach (nogawicach), bardzo silnie kontrastujące z jasnym rdzawym tonem reszty upierzenia. Prążki na ogonie są również zbyt mocno zaznaczone i za czarne. No i wreszcie ptak wygląda na ‘zwalistego’ myszołowa, a nie filigranowego vulpinus.”
Jan Lontkowski

Wraz z nastaniem silnych mrozów (do -19°C) jemiołuszki i kwiczoły w Łodzi stały się mniej płochliwe.

Z poniedziałku na wtorek 5/6 styczeń 2009 temperatura na tamie zbiornika Jeziorsko spadła poniżej 20°C. Spowodowało to prawie zupełne zamarznięcie oparzeliska, które ostało się przy zrzucie wody ze zbiornika na tamie. To ,że oparzelisko nie zamarzło niemal całkowicie, to zapewne w dużej mierze sprawa przebywających na nim kilkuset ptaków. Ta ‘ptasia zupa’ oparzeliska to w 90% łyski, niewielka domieszka krzyżówek, nurogęsi, głowienek, czernic ale też samica uhli, 2 ogorzałki oraz perkoz dwuczuby.

Czytaj dalej »