Ten północny gatunek rybitwy - rybitwa popielata Sterna paradisaea pojawia się na śródlądziu bardzo rzadko. Z regionu łódzkiego pochodzi to dej pory tylko kilka jej stwierdzeń. Dziś (02.09.20011) na stawach w Zgniłym Błocie obserwowałem krótko, migrującego młodego osobnika tego gatunku. Ptak po chwili wzbił się wysoko i odleciał w kierunku południowym.

Rybitwa popielata jest bardzo podobna do rybitwy rzecznej. Różni się przede wszystkim sylwetką oraz detalami upierzenia. W szacie młodocianej najbardziej wyróżnia się jasne (białawe) ubarwienie lotek, które nawet z daleka rzuca się doskonale w oczy, szczególnie gdy ptak jest obserwowany na ciemniejszym tle - zdjęcie po prawej.

To czego ludzkie oko nie dostrzeże przez lunetę, dostrzeże przez tą samą lunetę aparat cyfrowy. Dziś kolejny raz miałem okazję się o tym przekonać, obserwując ptaki na tamie zbiornika Jeziorsko. W pewnym momencie dostrzegłem, że jeden ptak ze stada łysek nosi białą obrożę. Niestety, łyska była ok. 500 m od brzegu i wcale nie miała zamiaru podpłynąć bliżej, lecz jeszcze się od niego oddalała. Z tej odległości przeczytanie napisu na obroży było niemożliwe okularem 30x. Postanowiłem czym prędzej sfotografować ją przez lunetę. Kilka w pośpiechu wykonanych zdjęć dało oczekiwany efekt - A40. Dzięki temu wiadomo gdzie ten osobnik został oznakowany.

Nikon coolpix P6000 spisuje się więc wciąż znakomicie. Przy tak ekstremalnych odległościach w połączeniu z lunetą jest doskonałym narzędziem do odczytywania obrączek. I choć przy takich odległościach jakość fotografii jest fatalna, to jednak w tym przypadku najważniejsze jest odczytanie danego numeru. Oczywiście z bliższych odległości jakość fotek jest o wiele lepsza, czego przykładem jest sfotografowana z ok. 60 m młoda rybitwa rzeczna.

Co roku, najczęściej w północno-wschodniej Polsce spotykane są pojedyncze śpiewające samce zaroślówki Acrocephalus dumetorum. Niestety, jak do tej pory nie potwierdzono lęgów tego rzadkiego w naszym kraju gatunku, może tym razem…

Najregularniej spotykane są śpiewające samce na obszarze Żuław Wiślanych. Jednego z nich spotkałem w nocy z 12 na 13 czerwca również w tym obszarze. Poniżej charakterystyczny śpiew zaroślówki.

 Śpiew zaroślówki. 13.06.2010. Żuławy Wiślane

Fotografowanie zaroślówek nie jest łatwe. Ptaki ukrywają się w gęstym listowiu i są przy tym bardzo ruchliwe, ciągle zmieniając położenie. Na szczęście to położenie zdradza ich ciągły śpiew. Zwykle na krótko tylko ptak pojawia się całkowicie widoczny i kwestią refleksu jest jego uwiecznienie.

Nie łatwo udokumentować cały zestaw cech różniących zaroślówkę od podobnej łozówki Acrocephalus palustris. Często jednak ptak pokazuje swą głowę, na której zaznacza się charakterystyczny rysunek. Tak było też w tym przypadku.

U zaroślówki brew jest wyraźna i najjaśniejsza, biała nad kantarkiem, który jest dodatkowo bardzo ciemny. To powoduje, że pomiędzy okiem a dziobem rzuca się w oczy silny kontrast. Przy tym wszystkim jasna obrączka oczna nie jest wyróżniającym się elementem. Inaczej jest u łozówki. Kantarek jest jaśniejszy, a brew nad nim nie jest biała lecz kremowa, czy też wręcz szara. Najjaśniejszym elementem na boku głowy jest więc jasna obrączka oczna. Porównanie tych cech doskonale widoczne jest na dwóch powyższych fotografiach: zaroślówka po lewej, łozówka po prawej.

Słynna orlica z Jeziorska w tym sezonie pobija absoloutny rekord. Pierwsza jej obserwacja miała miejsce 2 sierpnia 2009. Dziś ostatni dzień lutego i orlica nadal siedzi. W ubiegłym sezonie znikła z Jeziorska na początku marca. Można więc śmiało powiedzieć, że ptak ten spędza na Jeziorsku większą część roku.

Ostatnio zaczęła też korzystać z dokarmiania, co widać na poniższym filmiku.

 

Stara znajoma jeziorskowa orlica pojawiła się już czwarty rok z rzędu na tamie zbiornika Jeziorsko. Tym razem wyjątkowo wcześnie bo już 2 sierpnia. Ptak wypoczywał wraz z wieloma innymi mewami na betonowych płytach zapory. W obrębie czarnych piór kaptura, z przodu głowy pojawiły się już białe pióra, co oznacza że pierzenie do szaty spoczynkowej rozpoczęte.

Ponieważ zbiornik jest wypełniony wodą po brzegi, sądzę że ptak bedzie regularnie wypoczywał w najbliższym czasie na betonowych płytach tamy. W tym okresie gromadzą się tam tysiące mew. Wypatrywanie orlicy najlepiej rozpocząć idąc rankiem (w poźniejszych godzinach mewy są regularnie płoszone przez spacerujących ludzi) od miejscowości Siedlątków, mając słońce za swymi plecami. Pozwoli to na dokładne obejrzenie przesiadujących mew i rybitw oraz umożliwi wykonanie dobrych zdjęć, w przeciwieństwie do zaprezentowanych obok, które były wykonane pod słońce.

Tama i jej okolice to o tej porze roku świetne miejsce do odczytywania mewich obrączek. Wśród kilku tysięcy śmieszek, musi trafić się jakiś ptak z kolorową obrączką. Dziś przykładowo trafił się ptak z chorwacką i polską obrączką.

Dodatkowo mewa pospolita z polską.

Przewaga kolorowych obrączek nad metalowymi widoczna jest na przykładzie rybitwy rzecznej. Na fotografii widać jedynie kontur jednej litery ‘H’ na metalowej obraczce, gdyby ptak miał kolorową, nie było by problemu z odczytem.

Wiosna w pełni. Kwiecień 2009 jest w środkowej Polsce wyjątkowo słoneczny i suchy. Promienie niskiego, porannego słońca, nawet z szarego skowronka polnego wydobywają ciepłe i żywe barwy. 

Poniżej kilka pospolitych wiosennych ptaków z ostatnich ciepłych i słonecznych dni oraz rzadko pojawiający się w regionie łódzkim ostrygojad.