Dorosły osobnik w szacie zimowej mewy białogłowej Larus cachinnans sfotografowany 1.12.2008 na tamie zbiornika Jeziorsko.

Istnieje część dorosłych mew białogłowych które w dogodnych warunkach obserwacji są bardzo charakterystyczne. Do takich osobników należy ptak z powyższych fotografii. Dodatkowo osobnik ten posiada ciekawy wzór ubarwienia na skrajnej, najbardziej zewnętrznej lotce 1.rzędu (P10) zwany ‘thayeri pattern’. Nazwa wzięła się od mewy arktycznej Larus thayeri, u której wzór ten występuje najczęściej. U mewy białogłowej jest to cecha bardzo rzadko występująca. Jej wystąpienie w tym przypadku można by tłumaczyć mocno zredukowaną ilością czarnej barwy na lotkach 1.rzędu. Tak zredukowana ilość czarnego koloru jest jednak charakterystyczna dla zachodnich populacji mew białogłowych, tzw. ‘ponticus’. Jednocześnie znamienną cechą dla tychże populacji są doskonale widoczne na fotografiach białe zatoki pomiędzy czarnymi wzorami na lotkach a ich szarymi nasadami. Cecha ta najwyraźniej występuje u mew białogłowych, rzadziej u mew srebrzystych, u których nigdy nie jest aż w tak dużym stopniu wyeksponowana, natomiast nie występuje wcale u mew romańskich.

Inny dorosły osobnik mewy białogłowej sfotografowany w tym samym miejscu.

Dorosłe mewy białogłowe przez cały rok posiadają czystobiałą głowę, bardzo rzadko w okresie zimowym występuje na karku i/lub pokrywach usznych śladowe kreskowanie. Kreskowania takiego możemy dopatrzeć się również u osobnika na zdjęciu obok. Ważną cechą jest też ciamna tęczówka, nie występująca u mew srebrzystych i mew romańskich. Niestety, nie wszystkie mewy białogłowe posiadają ciemną tęczówke. Kolor jej jest bardzo zmienny, jak wszystkie poszczególne cechy dużych mew. Zmienność jest tak duża, że nie zawsze istnieje możliwość oznaczenia danego ptaka do gatunku.

Zbliżenie głowy mewy białogłowej, tego samego ptaka co powyżej. Ilustracja do komentarza do tego wpisu.