Juwenalny osobnik sfotografowany 12.08.2007 na stawach w Pęczniewie przy zbiorniku Jeziorsko.

Orlica Larus ichtyaetus to osobliwy z wyglądu i nie do pomylenia gatunek w szatach ostatecznych, a szczególnie w szacie godowej. Jednak w szatach młodocianych ten gatunek mewy nie jest już tak charakterystyczny i może być łatwy do przeoczenia w stadach dużych mew. Szczególnie dotyczy to szaty juwenalnej, kiedy to upierzenie jest bardzo podobne do innych, regularnie występujących w tym okresie w Polsce mew, a zwłaszcza do mewy białogłowej, która posiada również bardzo zbliżoną sylwetkę oraz podobny kształt głowy i dzioba.

Stałymi cechami orlicy we wszystkich szatach są wyraźne białe sierpy oczne oraz (poza szatą godową, kiedy występuje na głowie czarny kaptur) ciemna, czarniawa maska za okiem, zachodząca na ciemię. Jednakże w szacie juwenalnej maska ta jest niewidoczna i głowa wydaje się być jednolicie szara. Wtedy też białe sierpy oczne nie kontrasują, przez co są mało widoczne. Wszystko to powoduje, że z dużej odległości głowa juwenalnej orlicy jest bardzo zbliżona swym ubarwieniem do głów mew białogłowych, które w świeżej szacie juwenalnej mają pióra głowy szaro zabarwione.

Bezpośrednie porównanie osobników tych dwóch gatunków pozwala jednak na szybkie dostrzeżenie znamiennych cech identyfikacyjnych którymi są:

• orlica jest nieco większa i potężniej zbudowana,
• dziób orlicy u nasady szybko jaśnieje i staje się dwubarwny, z czarnym, ostro odgraniczonym końcem; mewy białogłowe mają dłużej cały czarny dziób, nawet w szacie 1.zimowej,
• z bliższej odległości lub przez lunetę widoczne są wyraźne białe sierpy oczne, których brak u mew białogłowych,
• pióra płaszcza i pokryw skrzydłowych u orlicy są brązowoszare z bardzo szerokimi jasnymi brzegami, co powoduje wyraźny efekt ‘łuskowania’ wierzchu ciała; efektu takiego brak u mew białogłowych,
• duże i średnie pokrywy skrzydłowe są u orlicy generalnie szare, bez wzorów; u mew białogłowych analogiczne pióra są generalnie brązowe i często posiadają wrzorzyste białawe wcięcia w głąb pióra.

Juwenalna orlica w locie jest bardzo charakterystyczna:

• Najbardziej rzucającą się w oczy cechą są cynamonowobrązowe boki szyi. Barwa ta zachodzi również na kark i przód szyi co tworzy odznaczającą się od reszty upierzenia obrożę,
• pióra pokryw podskrzydłowych są generalnie białe, jedynie z czarnymi, wąskimi zakończeniami; u mew białogłowych pióra te są bardziej jednolicie jasnoszarobrązowe,
• od spodu wewnętrzne lotki 1.rzędu jasne, a końcówka skrzydła czarna; u mew białogłowych ta część skrzydła jest generalnie jednolicie brązowawa i nie widać takiego kontrastu jak u orlicy,
• czarny pas końcowy na ogonie jest wąski i ostro odgraniczony od białej nasadowej części ogona; u mew białogłowych pas ten jest bardziej rozmyty.