Gęś krótkodzioba Anser brachyrhynchus ptak obserwowany 8 marca 2009 na polach uprawnych na N od miejscowości Nagórki w Dolinie Neru, woj. łódzkie.

Gęś krótkodzioba to wciąż rzadki gatunek wśród ’szarych gęsi’. Zazwyczaj trzeba przepatrzeć dokładnie kilka tysięcy gęsi zbożowych Anser fabalis aby wyłowić jednego osobnika gęsi krótkodziobej. Jednak powyższe nie jest regułą i często bywa tak, że przeglądamy kolejny i kolejny tysiąc i nic…

Aby wychwycić gęś krótkodziobą w dużym stadzie gęsi niezwykle pomocne jest doświadczenie, a właściwie świadomość na jakie cechy należy zwracać uwagę, patrząc na szybko przemieszczające się w dużym zagęszczeniu gęsi.

Najczęściej krótkodziobą wyłapujemy na podstawie jasnego, odznaczającego się z daleka płaszcza. Pióra płaszcza są czarniawe i tak samo ciemne jak gęsi zbożowych, lecz posiadają szerokie białe obrzeżenia. Wszystko to powoduje, że grzbiet gęsi krótkodziobej z dużej odległości jest SREBRZYSTY.

Diagnostycznymi cechami jest także ubarwienie nóg i dzioba. Dorosłe krótkodziobe zawsze mają różowe nogi oraz różową jasną część dzioba. U gęsi zbożowych te części są pomarańczowe.

Pomocniczą cechą jest też ubarwienie boku ciała. U krótkodziobych boki ciała są zwykle bardziej ciemnobrunatne do czarnych, a przez to silnie kontrastują z jasnym, srebrzystym grzbietem. Dodatkową cechą jest też ochrowo zabarwiony bok szyi i nasada karku. Barwa ta u krótkodziobej wyróżnia się z daleka, gdyż kontrastuje z jasnym grzbietem i zwykle jasną piersią. U gęsi zbożowych ochrowa barwa również występuje, lecz nie odznacza się tak wyraźnie jak u krótkodziobej ze względu na brak kontrastu.

W locie gęś krótkodzioba jest bardzo charakterystyczna przez duże skontrastowanie wierzchu skrzydła. Pokrywy skrzydłowe są szaroniebieskie i wyraziście kontrastują z czarnymi lotkami. Ciemna barwa na ogonie jest mniej wyraźnie zaznaczona.

Gęś krótkodzioba jest mniejsza od gęsi zbożowej. Odróżnia ją też krótsza szyja, nogi oraz drobna głowa i dziób. Połączenie tych cech sprawia, że żerująca krótkodzioba wyróżnia się znamienną sylwetką z drobną szyją i głową w połaczeniu z dość masywnym i krępym tułowiem. Na filmie widać również, wyróżniającą się, charakterystyczną ochrową barwę boków szyi i nasady karku, w porównaniu do żerujących obok gęsi zbożowych.